Նկարագրի՛ր եղնիկին:
Այդ մի մատղաշ ու խարտյաշ, խորունկ, սև ու ջինջ աչքերով եղնիկ էր: Երբ բռնում էին նրան՝ քնքուշ մարմինը կուչ էր գալիս գրկի մեջ, և սիրտը թրթռում էր այնպես արագ, թիթեռի թևերի նման:
Դո՛ւրս գրիր պատմվածքի ամենահուզիչ հատվածը:
Խե՜ղճ եղնիկ… Կարոտ` իր սիրած գուրգուրող անտառներից և զանգակ աղբյուրներից, իր խարտյաշ մորից և շնկշնկան հովերի հետ վազող ընկերներից` հիմա տանջվում, տառապում է մեզ մոտ, մտածում էի ես: Եվ այնպես սրտանց ցավակցում էի նրան… Չէ՞ որ նա էլ մեզ պես մտածող և զգայուն հոգի ունի:
Ո՞րն է այս պատմվածքի հիմնական իմաստը:
Եղնիկին նվիրում են երեխաներին, նա մեծանում է սիրում է նրանց, բայց նաև հիշում է իր մորն ու հորը: Ինչքան էլ նա սիրում էր իր ընկերներին, միևնույն է նա գնաց իր հարազատների մոտ:
Դո՛ւրս գրիր աշունը պատկերող հատվածը:
Աշնանային մի երեկո, երբ նստած միասին նրա պատշգամբում, հիացած նայում էինք հեքիաթական վերջալույսով վարվռուն սարերին, որոնց վրա մակաղած հոտերի նման մեղմորեն հանգչում էին ոսկեգեղմ անտառները:
Մարգարյան Դավիդի բլոգ 